Instagram конкурс для любителей поэзии

Стихотворение Майи Энджелоу Still I Rise (И все-таки я поднимусь) — это ода силе духа и личности. А что сила духа значит для вас? Расскажите нам! Чтобы отметить завершение Black History Month (Месяц афроамериканской истории), мы объявляем небольшой конкурс. Запишите на видео как вы читаете «Still I Rise» на любом из трех языков (английском, русском, или казахском) и загрузите его в Instagram. Отметьте Посольство США в Астане @usinkz и добавьте хэштег #usinkzpoems. Лучшие видео мы объединим в один клип и поделимся им в наших социальных сетях.

Условия

  • Конкурс открыт только для жителей Казахстана.
  • Призы получат только первые 25 участников.
  • Заявки принимаются до конца февраля.
  • Загружая свое видео, вы даете согласие на то, что фрагменты из него могут быть использованы нами.

Still I Rise
by Maya Angelou

You may write me down in history
With your bitter, twisted lies,
You may trod me in the very dirt
But still, like dust, I’ll rise.
Does my sassiness upset you?
Why are you beset with gloom?
‘Cause I walk like I’ve got oil wells
Pumping in my living room.
Just like moons and like suns,
With the certainty of tides,
Just like hopes springing high,
Still I’ll rise.
Did you want to see me broken?
Bowed head and lowered eyes?
Shoulders falling down like teardrops.
Weakened by my soulful cries.
Does my haughtiness offend you?
Don’t you take it awful hard
‘Cause I laugh like I’ve got gold mines
Diggin’ in my own back yard.
You may shoot me with your words,
You may cut me with your eyes,
You may kill me with your hatefulness,
But still, like air, I’ll rise.
Does my sexiness upset you?
Does it come as a surprise
That I dance like I’ve got diamonds
At the meeting of my thighs?
Out of the huts of history’s shame
I rise
Up from a past that’s rooted in pain
I rise
I’m a black ocean, leaping and wide,
Welling and swelling I bear in the tide.
Leaving behind nights of terror and fear
I rise
Into a daybreak that’s wondrously clear
I rise
Bringing the gifts that my ancestors gave,
I am the dream and the hope of the slave.
I rise
I rise
I rise.

Мен бойымды түзеймін (Майя Энджелоу)
аудармасы:Медет Сламұлы Карахметов

Бұрмаланып келсе сынақ, көп мейлің,
Мен қисынсыз өтірікке бүкпеймін.
Лас жерлерге мені таптап кетсе де,
Шаң боп тұрып, тағы бойды тіктеймін.

Жүрісімнен іздеп дәйім кемшілік,
Дейтіндер көп, бұл жүрісің ерсілік.
Көре алмайды, қақ төрінен үйімнің
Мұнай шығып жатқандай боп жер сынып.

Күн секілді мұңның бәрін жоқ қылар,
Ай секілді үміт отын жақтырар.
Шұғылаламмен жарқ етемін сенімді,
Көтеріліп биіктерде нақ тұрар.

Басым төмен, көрінгендей құлға күн,
Көргің келіп жүр ме сағым сынғанын?
Керек пе әлде, жылағаным әлсіреп,
Өз-өзімді жындандырып тынғанып?

Бұл тәкәппар сөздеріммен қамалдай,
Ренжіткім-ақ келмеп еді, амал қай.
Мен әлі де күліп жүрем қасқайып,
Алтын қорын ұстап тұрған адамдай.

Ауыр сөздер жан дүниемді шаққанда,
Ала көздер жан дүниемді атқанда.
Жараланып жалғандықтан көптеген,
Мен сонда да бой түзеймін Ақ таңда.

Жындандырар, бұл болмысым тартымды,
Құмарлықпен қызғанбаймын қалпыңды.
Бойында көп гаухартасы бар жандай,
Жарқыраймын, көңілді етіп әр күнді.

Ауырсыну, ұялудың күлінен,
Мен бойымды түзеймін.
Қайта айналып келмес соқпақ күнінен,
Мен бойымды түзеймін.

Мен – мазасыз мұхиттардың толқыны,
Кездесуге қатты асығым жүземін.
Тоқтаталмас еш тосқауыл қарқыны,
Мен бойымды түзедім.

Кіріп әлі таңғажайып таңдарға,
Мен бойымды түзеймін.
Ата-баба айтып кеткен арманға,
Құтқарушы болып құлды жандарға
Мен бойымды түзеймін

Я поднимусь
автор: Майя Энджелоу
Автор перевода: неизвестен

Меня вы можете порочить,
Я лжи напрасной не боюсь,
Пусть даже в грязь меня затопчут –
Как пыль, я снова поднимусь.
Вы говорите это слишком? –
Походка дерзкая моя,
Как будто нефть качают вышки
В гостиной прямо у меня.
Я – как прилив в порыве гордом,
Как солнце, что развеет грусть,
Как месяц над холодным фьордом,
Воспрянув духом, поднимусь.
Хотите вы, чтоб я сломалась,
Глаза стыдливо отвела,
Чтоб, обессилев, разрыдалась,
Сама себя с ума свела?
Словами твердыми своими
Я оскорбляю вас не зря –
Смеюсь, как будто золотыми
Владею приисками я.
Меня уколют ваши речи,
Об ваши взгляды обожгусь,
И ранит ложь сильней картечи,
Но все равно я поднимусь.
Вы злитесь, что экстравагантна
И страстна, я на зависть вам
Танцую, будто мне брильянты
Как розы сыплются к ногам.
Из пепла боли и стыда
Я поднимусь,
Из дней, ушедших навсегда,
Я поднимусь.
Я – беспокойный океан,
Волна, что мчит навстречу вам.
И в мире мне преграды нет,
Я поднимусь,
Ворвусь в божественный рассвет.
Я поднимусь,
Посланьем детям от отцов,
Надежд спасеньем и рабов –
Я поднимусь,
Я поднимусь,
Я поднимусь.